25. 2007-01-08 00:54:48

Kochani, może kiedyś wrócę na łono senses-in-flames.blog.pl, póki co jednak kierujcie się na
http://pagan-poetry.ownlog.com

Zmieniam miejsce, ot co... Tu są zapisane wspomnienia, które bolą. Na drugim blogu marzenia, rozmyślenia. Niby też w większości mało pozytywne.. ale inne.. nie umiem wytłumaczyć.

Mam - jak zwykle - multum myśli. Nie potrafię ich dzisiaj złożyć.
Pozdrawiam i zapraszam.

skomentuj (4)

24. 2006-11-18 08:25:36

Są marzenia, których spełnienia możemy doświadczyć tylko jeden raz w życiu.
Tak jak ptaki, nieloty, rzucając się świadomie bądź nie, z wysokiej skarpy, 'latają' niby. Czują powiew wiatru muskający dziób, być może pierwszy raz zmagają się z powietrzem w taki sposób, a co czują, kiedy widzą rąbek skały bądź podłoże?

Nie wiem.
Ta niewiedza nie będzie trwać długo.

-> Katie Melua - belfast

skomentuj (8)

23. 2006-10-19 23:32:38

"Stworzono mnie na podobieństwo nadziei
albowiem wszelka rzecz nie istnieje
nie ma nic
opuściło mnie nawet odbicie
kiedy mówię o sobie nie wierzcie mi
kłamię
wszelka rzecz nie istnieje
jak nie istnieją te słowa..."

-> Killswitch Engage - outro

P.S. Nie ma nas. Przykro mi...

skomentuj (7)

22. 2006-09-26 10:22:42

'Miłość jest jak morze.
Bywają przypływy i odpływy, a wszystko co najpiękniejsze leży na samym jego dnie.'

Ponownie zaczynam rozumieć szczęście, wszak tylko to, co kochamy jest warte łez, śmiechu, wszystkiego tego, co jest dobre i złe.

-> cisza.

'...bo dziś jest darem, który odejdzie wraz z nadejściem jutra'

skomentuj (7)

21. 2006-09-12 20:00:38

Dzisiejszy dzień został ufundowany przez literkę P, jak ...
...

pustka

skomentuj (4)

20. 2006-09-03 11:36:29

Istnieją myśli, które nie dojrzały jeszcze do tego, by wyturlać je na światło dzienne.
Poczekam.
Nadejdzie czas, gdy moja głowa zakwitnie pomysłami, a wtedy...
***

Czy wiesz, co czuje kobieta, ktorej każdy dzień bez Ciebie, wydawał się miesiącem?

Ty wiesz.
Bo Ty wiesz o mnie bardzo wiele.

-> Katie Melua - Spider's web.

skomentuj (4)

19 2006-08-26 14:34:34

Zawsze wskakiwała po kondygnacjach tak, jakby zamykające się za nią drzwi klatki nagle zerwały się z zawiasów i postanowiły ją gonić. Podnosiła nogi tak wysoko i wbiegała po schodach tak szybko, jak tylko potrafiła; tak jakby ścigała się sama ze sobą, sama, z rzeczą martwą, jaką niewątpliwie były drzwi.
Było w tym coś spontanicznego, podobnego do zasypiania pod gwieździstym niebem latem, lub przemierzania wskroś pszenicznego pola w samo południe 3 sierpnia.
To jednak nie wszystko, wszak odczucia towarzyszące na klatce schodowej mialy inny wymiar. To była mieszanka, paleta kolorów emocji: strachu, radości, niemej rywalizacji, melancholii. Mimo wszystko najpiękniejsze były wspomnienia jego dłoni spoczywającej na starej klamce, którą podciągał do siebie, by to właśnie jej otworzyć drzwi, by następnie...
***
Drzwi zatrzaskują się w czasie, gdy Ona wskakuje już na trzeci schodek drugiej kondygnacji.
Mijają lata, schody stają się coraz starsze, jakby bardziej schorowane. Z czasem kobieta pokonuje większy dystans, wspina się coraz wyrzej, by tuż przed hukiem drzwi oznaczającym koniec wyścigu, przystanąć chwilę i wejść wyżej, do własnego mieszkania, już spokojniej, bez pośpiechu.
Drzwi zawsze będą pierwsze, wspomnienia - choć odległe - będą gonić ją bez tchu, aż do końca. Zaprzyjaźniła się z nimi.
***
Kiedy będzie wspierającą się na lasce starszą kobietą, będzie szła z bagażem doświadczeń pod rękę z drugiej strony, wszak życie uczy nas pokory.
... a kiedy będę zamykać oczy, by więcej się już nie przebudzić, pobiegnę innymi już schodami, ku innym drzwiom. Towarzyszyć będziesz mi Ty i dźwięk fortepianu.

Kocham Cię!

-> Jan A.P. Kaczmarek - Neverland (Piano Variation in Blue)

skomentuj (3)